Strach ma wielkie oczy

Mówi się, że strach ma wielkie oczy - faktycznie może takie mieć. Powoli wkrada się do Twojego życia, paraliżuje w dzień i w nocy, zabiera dech w piersiach i nie pozwala myśleć. Sprawia, że dłonie drżą Ci znacznie częściej niż kiedykolwiek byś tego chciała. A gdy myślisz, że już odszedł, on wraca ze zdwojoną siłą. 

Czym jest lęk?

Często używamy słowa lęk jako swoistego rodzaju parasola, pod którym chcemy schować wiele rodzajów tego zaburzenia. Jednak w rzeczywistości istnieje co najmniej 5 rodzajów zaburzeń lękowych, a każde z nich objawia się w inny sposób.

Pochylmy się odrobinkę nad tym - w ramach własnej psychoedukacji. Podczas gdy różne rodzaje zaburzeń lękowych mają swoje własne unikalne objawy, mają także pewne cechy wspólne. Przede wszystkim, wszystkie rodzaje lęku generują destrukcyjne myśli, które zakłócają codzienne życie. Zaburzenia te występują również w spektrum, co oznacza, że niektórzy ludzie mogą doświadczać jednego z 5 rodzajów zaburzeń lękowych z większym lub mniejszym nasileniem niż inni.

Lęk sam w sobie jest naturalną reakcją na stres i każdy doświadcza go w pewnym stopniu, naprawdę. To, co czyni go zaburzeniem, to sytuacja, w której reakcja jest tak intensywna i wszechogarniająca, że nie pozwala komfortowo funkcjonować.

Zaburzenia lękowe i inne ciężary życia codziennego

Zaburzenia lękowe mogą objawiać się na wiele różnych sposobów, stąd w klasyfikacji powstało wiele ich rodzajów. Miejmy jednak na uwadze to, że przedstawiamy kapsułkową listę zaburzeń lękowych! 

• Uogólnione zaburzenie lękowe

Uogólnione zaburzenie lękowe (GAD) definiuje się jako nadmierny i wszechobecny strach i zmartwienie występujące przez większość dni w tygodniu przez co najmniej sześć miesięcy. Oprócz trudności z kontrolowaniem tych negatywnych myśli, osoby z GAD mogą również doświadczać trudności ze snem, niepokoju, trudności z koncentracją i drażliwości.

• Zaburzenie lęku społecznego

Czasami określane jako fobia społeczna, charakteryzuje się irracjonalnymi obawami związanymi z sytuacjami społecznymi, takimi jak obawy przed byciem ocenianym lub upokorzonym czy przed nieświadomym obrażaniem innych. Osoby z zaburzeniem lęku społecznego mogą unikać sytuacji społecznych jako sposobu radzenia sobie z nimi lub nieustannie odtwarzać interakcje w swoim umyśle po fakcie.

• Lęk separacyjny

Osoby z lękiem separacyjnym doświadczają znacznego niepokoju, gdy nie są w pobliżu lub nie mogą w inny sposób dotrzeć do swoich bliskich. Niepokój ten może przerodzić się w ataki paniki, wycofanie społeczne, skrajny smutek lub brak zdolności koncentracji do czasu zakończenia rozłąki.

• Fobia

Fobia specyficzna odnosi się do rodzaju zaburzenia lękowego, w którym dana osoba odczuwa intensywny (i często irracjonalny) strach przed określonym bodźcem, takim jak przedmiot lub sytuacja. Strach ten jest na ogół nieproporcjonalny do rzeczywistego ryzyka.

• Zespół lęku napadowego

Charakteryzuje się atakami paniki wywoływanymi niespodziewanie lub w odpowiedzi na określony czynnik wyzwalający. Ataki mogą obejmować kołatanie serca, drżenie lub drżenie, duszność i poczucie zbliżającej się katastrofy. 

Z lękiem ramię w ramię

Funkcjonowanie z ciężarem zaburzeń lękowych jest niezwykle trudne i obciążające dla nas samych. Oprócz skutków odczuwanych przez zwielokrotnione tendencje do analizowania sytuacji, dochodzą do tego reakcje fizjologiczne i behawioralne. Jak zatem radzić sobie w obliczu tak przykrych doświadczeń?

Zaburzenia lękowe są zazwyczaj leczone za pomocą psychoterapii, farmakologii lub obu tych metod. Co istotne, w ramach zaburzeń lękowych, najefektywniejsze są terapie poznawczo-behawioralne oraz terapia akceptacji i zaangażowania. Kolejna ważna refleksja to taka, że sama terapia farmakologiczna nie jest wystarczająca! Działamy wtedy bezpośrednio na sam układ nerwowy, a to za mało, aby funkcjonować komfortowo, nie bojąc się o nagłe ataki paniki.

Artykuł powstał we współpracy z psychologiem.